بروزرسانی : شنبه 13 شهريور 1389    منبع : تهران امروز

قطبی و بی‌شخصیت‌ها

 «بازیکن تیم ملی باید شخصیت داشته باشد.» افشین قطبی این جمله را در کنفرانس مطبوعاتی اخیرش و اکثر مصاحبه‌های جسته و گریخته‌ای که داشته به زبان آورده. استراتژی او انتخاب یک تیم باشخصیت برای جام ملت‌هاست و چه بهتر از این که سرمربی تیم ملی به جای انتخاب فله‌ای و باری به هر جهت بازیکنان استراتژی مشخصی برای بستن لیست نهایی تیمش داشته باشد. پیش از قطبی مربیانی مثل جلال طالبی و برانکو ایوانکوویچ تاکید ویژه‌ای روی شخصیت بازیکنان ملی پوش داشتند اما در نهایت فوتبالیست‌هایی که اصطلاحا یاغی خطاب می‌شوند نسخه آنها را پیچیدند. نگرانی اصلی از تعریفی است که افشین قطبی از بازیکن باشخصیت و بی‌شخصیت برای خودش دارد و در این قالب خوب و بد را از هم جدا می‌کند. بی‌شخصیت‌ها به زعم سرمربی تیم ملی آنهایی هستند که سابقه و کارنامه روشنی دارند و به تبع پیشینه شان در فوتبال ایران، اعتبار و احترام جداگانه‌ای را می‌طلبند. همه جای دنیا مربیان در مواجهه با این دست بازیکنان در قیاس با تازه واردها جزییات رفتاری متفاوتی را بروز می‌دهند و منزلت ویژه‌ای را برای آنها در نظر می‌گیرند. بزرگ‌ترهای تیم تافته جدا بافته نیستند اما برخورد کارد فنی با آنها به گونه‌ای است که کل تیم شأن والاتری را برای‌شان در نظر می‌گیرند. در تیم ملی ایران بازیکنانی مثل علی کریمی، فرهاد مجیدی و میلاد میداودی حضور ندارند و اولین قربانیان پروسه با شخصیت سازی تیم ملی به شمار می‌روند. قطبی پیش از این در پرسپولیس هم با بزرگ‌ترهای تیمش به مشکل برخورد و آنها را به یاغیانی غیر قابل مهار تبدیل کرد. ماجرای شیث رضایی و نیکبخت واحدی پرسپولیس قطبی – که امروز در پرسپولیس دایی و صبای محمود یاوری روی نیمکت می‌نشینند و دم نمی‌زنند – حالا در مورد علی کریمی و فرهاد مجیدی تکرار می‌شود و سوال کلیدی این است که بازیکنان بزرگ و تاثیرگذار باشگاه‌ها چگونه در تیم ملی رودرروی قطبی می‌ایستند و حتی به او فحاشی می‌کنند؟ ساختن یک تیم با شخصیت البته در فوتبال ایران ماموریت طاقت فرسایی است اما حذف بهترین‌هایی که روحیه متفاوتی دارند به این بهانه، لاپوشانی کردن نقطه ضعف بزرگی است که در بعد روحی و رفتاری مربیگری افشین قطبی جلب نظر می‌کند. برای ساختن یک تیم با شخصیت شاید بهتر باشد ابتدا از خودمان شروع کنیم. بازیکن قبل از هرچیز به مربی‌اش نگاه می‌کند. چطور می‌توان از شخصیت دم زد زمانی که بازیکن به خاطر می‌آورد ماجرای دروغ‌هایی که درباره دی کارمو گفته شد و وقتی لو رفت دفاعیه‌ای وجود نداشت. تیم باشخصیت را نمی‌شود با خاطرات دستیاری به نام مارکو که کمتر از یک ماه در تمرینات پرسپولیس آفتابی شد و به اندازه کریم باقری پول گرفت، ساخت. قهر شبانه از یک تیم پرطرفدار و پس از آن مصاحبه درباره امکانات ضعیف تیمی که 900 میلیون تومان برای امضا قرارداد روی میز گذاشته بود و در نهایت تن دادن به برخی خواسته‌های سیاسی برای رسیدن به نیمکت تیم ملی هم در همین قاب می‌گنجد. حتی اگر بپذیریم تعریف افشین قطبی از باشخصیت و بی‌شخصیت صحیح است و او برای خلاصی از شر بازیکنان مدعی تفسیر به رای نمی‌کند، باز هم ساختن تیم باشخصیت برای او کار سختی است. بازیکن اول از همه به مربی‌اش نگاه می‌کند