پیامهای یک استعفا
حجتالاسلاممحمدناصر سقایبیریا، از پنج سال پیش که به همراه جمعی از شاگردان آیتالله مصباحیزدی، دل از فرنگ کند و در کنار دولت احمدینژاد قرار گرفت، روزهایی پرحاشیه از سرگذرانده است. او که در پنج سال گذشته، نقشهای گوناگونی چون مشاورت رئیسجمهور در امور روحانیت، طرح تحول اقتصادی، تدوین برنامه پنجم توسعه، معاونت فرهنگی دانشگاههای پیام نور و... را بر عهده داشت. به واقع از 4 اردیبهشت 85 که نامه احمدینژاد به علیآبادی رئیس وقت سازمان تربیت بدنی درباره مجازبودن ورود زنان به ورزشگاه منتشر شد، چالشهای بیپایان سقای بیریا شروع شد و رفتوآمدهایش در مسیر قم – پاستور، آغاز گردید. در کنار این رایزنیها او دفتری با عنوان مشاورت رئیسجمهور در امور روحانیت تاسیس کرد تا گره از مشکلات بگشاید. حاشیههای ماجرای اول تمام نشده بود که حاشیههایی تازه چون حمل قرآن به شیوهای خاص در همایش گردشگری، گلایه علما از برخی سوالات آزمونهای آموزش و پرورش، نامه احمدینژاد به پاپ و اوباما، سخنان مشایی درباره حجاب و اعلام دوستی با مردم اسرائیل، سفرش به ترکیه و چالشهای احمدینژاد با برخی روحانیون سیاستمدار، برخی اظهارنظرها درباره امام زمان(عج) و...، فهرستی طولانی و سرشار از گلایه بین علمای قم و احمدینژاد ردیف کرد و تلاشهای سقای بیریا برای کاستن دامنه التهابات به جایی نرسید. کما اینکه برنامه او برای تدوین منشور تعامل دولت و حوزه به علت عدماستقبال علمای قم به جایی نرسید. همچنانکه برخی برنامههای او برای حوزه، ناتمام ماندند و برخی هم واکنش منفی بزرگان حوزه را به دنبال داشتند و همواره هشدارهایی در نفی دولتیشدن حوزه در گوش دولت و حامیان حوزویاش طنینانداز شد. در کشاکش این چالشها، هر چند سقای بیریا در ماههای اول رویهای به شدت حمایتی از دولت داشت، منتقدان را به عدم درک درست سخنان احمدینژاد متهم میکرد و منکر هرگونه اختلاف بین نهاد دولت و مراجع بود، ولی اندک اندک حجم انتقادات و گلایهها به نحوی شدت یافت که او نیز تلویحا دست از حمایتهای شدید برداشت و سکوت را برگزید. در وجه سیاسی اما بیریا حمایتهای همهجانبهاش از احمدینژاد را ادامه داد و حتی خواستار آن شد که اصولگرایان به گونهای برنامهریزی کنند که « پس از هشت سال از ریاستجمهوری احمدینژاد نیز باید یک احمدینژاد دیگر کار او را ادامه دهد.» اوج تنشهای او در قم اما به روزهای پس از انتخابات باز میگشت که حمایت بیریا از جمعی از طلاب که علیه برخی مقامات نظام و منتقدان دولت، راهپیمایی کرده بودند، سبب طرح انتقاداتی جدی علیه او شد. داستان انتصاب وزرای زن و مخالفت برخی علمای بلندپایه نیز این وضعیت را تشدید کرد و در ادامه تداوم مواضع مشایی و برخی سیاستهای فرهنگی دولت از جمله مواضع رئیسجمهور درباره اجرای طرح حجاب و عفاف که انتقادات برخی نزدیکان به مصباحیزدی و گردانندگان نشریه پرتوسخن را نیز برانگیخت، در واقع راه را برای بازگشایی راههای تعامل بست. و شاید از همین رو بود که در ماههای اخیر، آیتالله مصباح یزدی که مهمترین حامی روحانی احمدینژاد در قم محسوب میشود، لب به انتقاد صریح از سیاستهای فرهنگی دولت گشود و نسبت به نفوذ اندیشههای سکولاریستی در دولت هشدار داد و دو روز پیش هم خبر رسید که سقای بیریا از مسئولیت خویش در دولت استعفا داده است. این استعفا اگرچه با مخالفت احمدینژاد روبهرو شد و رئیسجمهور رای بر ابقای مشاور خویش در امور روحانیت داد، ولی میتواند بیانگر آن باشد که تفاوتنظر دولت و حامیان روحانیاش در قم، وارد مرحله جدیتری شده است و هرچه از عمر دولت دهم میگذرد، انتخاب احمدینژاد در حوزه سیاستهای فرهنگی و دینی، سختتر و سرنوشتسازتر میشود
