مهدویت در مبان هندویان
درکتاب هاى مذهبى مقدسى که در میان هندیان به عنوان کتاب هاى آسمانی شناخته شده و آورندگان این کتاب ها به عنوان پیامبر شناخته مى شوند، تصریحات بسیارى به وجود مقدس مهدى موعود(ع) و ظهور مبارک آن حضرت شده است که قسمتى از آن ها را مى آوریم: درکتاب اوپانیشاد که یکى ازکتب معتبره و از منابع هندوها به شمار مى رود، بشارت ظهور مهدى موعود(ع) چنین آمده است: این مظهر ویشنو مظهر دهم در انقضاى کلى یا عصرآهن، سوار بر اسب سفیدى، در حالى که شمشیر برهنه درخشانى به صورت ستاره دنباله دار در دست دارد، ظاهر مى شود و شریران را هلاک مى سازد .
درکتاب باسک که ازکتب مقدسه آسمانی هندوهاست، بشارت ظهور حضرت ولى عصر(ع) چنین آمده است: دور دنیا تمام مى شود . پادشاه عادلى در آخرالزمان، که پیشواى ملائکه و پریان و آدمیان باشد و حق و راستى با او باشد و آن چه در دریا و زمین ها وکوه ها پنهان باشد، همه را به دست آورد و از آسمان ها و زمین و آن چه باشد خبر مى دهد و از او بزرگ تر کسى به دنیا نیاید.
درکتاب پاتیکل نیزکه ازکتب مقدسه هندویان است، بشارت ظهور حضرت چنین آمد ه است: چون مدت روز تمام شود، دنیاى کهنه نو شود و زنده گردد، و صاحب ملک تازه پیدا شود؟ از فرزندان دو پیشواى بزرگ جهان که یکى ناموس آخرالزمان و دیگرى صدیق اکبر یعنى وصی بزرگتر وى که پشن نام دارد و نام آن صاحب ملک تازه راهنما است. به حق پادشاه شود و خلیفه رام باشد و حکم براند و او را معجزه بسیار باشد... در این بشارت، مقصود از ناموس آخرالزمان پیامبر اسلا(ص) است. پشن نام هندى حضرت على (ع) است صاحب ملک تازه ، حضرت ولى عصر(ع) است و راهنما نام مبارک حضرت مهدى (ع) است وکله رام به لغت سانسکریتى، نام اقدس حضرت احدیت است .
درکتاب وشن جوک نیز بشارت به ظهور حضرت آمد ه است: آخر دنیا به کسى برمى گردد که خدا را دوست مى دارد و از بندگان خاص او باشد و نام او خجسته و فرخنده باشد. درکتاب دید که ازکتب مقدسه هندیان است آمده که: پس از خرابى دنیا، پادشاهى در آخرالزمان پیدا شود که پیشواى خلایق باشد و نام منصور باشد و تمام عالم را بگیرد و به دین خود درآورد... درکتاب دادتگ نیزآمده است: بعد از آن که مسلمانى به هم رسد، در آخرالزمان، و اسلام در میان مسلمانان از ظلم ظالمان و فسق عالمان و .... برطرف شود و دنیا مملو از ظلم و ستم شود... دست حق به در آید و جانشین آخر ممتاطا(1) ظهورکند و شرق و مغرب عالم را بگیرد .
و درکتاب ریگ و دا آمده است که: ویشنو در میان مردم ظاهر مى گردد... او از همه کس قوى تر است... در یک دست ویشنو نجات دهنده شمشیرى به مانند ستاره دنباله دار و در دست دیگرش انگشترى درخشنده دارد، هنگام ظهور وى، خورشید و ماه تاریک مى شوند و زمین خواهد لرزید.
درکتاب شاکمونى نیزکه ازکتب مقدسه هندیان است آمده: پادشاهى و دولت دنیا به فرزند سید خلایق دو جهان گشن بزرگوار تمام شود، و اوکسى باشدکه برکوه هاى مشرق و مغرب دنیا حکم براند و فرمان کند، و بر ابرها سوار شود و فرشتگان، کارکنان او باشند. دین خدا یک دین شود و زنده گردد و نام او ایستاده باشد و خداشناس باشد. گشن در لغت هندى نام پیامبر(ص) است و حضرت مهدى (ع) به نام ایستاده و خداشناس مى خوانند(2)

مهدویت در ایین یهودیت
مستر هاکس نویسنده آمریکایى کتاب قاموس کتاب مقدس درباره شیوع اعتقاد به ظهور، و انتظار پیدایش منجى بزرگ جهانى در میان قوم یهود چنین مى نویسد:عبرانیان منتظر قدوم مبارک مسیح، نسل به نسل بودند ووعده آن وجود مبارک مکرراً در زبور وکتب انبیا، على الخصوص درکتاب اشعیا داده شده است. تا وقتى که یحیاى تعمید دهنده آمده، به قدوم مبارک وى بشارت داد، لیکن یهود آن نبوات )پیش گویى ها( را نفهمیده و به خود مى اندیشیده که مسیح )سلطان زمان( خواهد شد و ایشان را از دست جورپیشگان و ظالمان رهایى خواهد داد و به اعلا درجه مجد و جلال ترقى خواهد کرد.(1)
نویسنده کتاب قاموس کتاب مقدس درکتاب خود از یهودیان، زبان به شکایت مى گشایدکه دعوت عیساى مسیح را پس از آن همه اشتیاق و انتظار، سرانجام نپذیرفتند و او را مسیح واقعى نپنداشتند و او را با مسیح موعودى که سلطان زمان خواهد بود و منجى واپسین و مژد ه اش راکتاب مقدس شان داده بود و سال ها در انتظارش در التهاب سوزان لحظه شمارى مى کردند، مطابق نیافتند. از این رو، با او به دشمنى برخاستند. حتى وى را جنایتکار به هفت اسرائیل، و تعالیمش را ضد آرمان اساسى کتب مقدس عهد عتیق )تورات وملحقات آن( دانستند، ناچار به محاکمه اش فرا خواندند و به اعدام محکومش کردند، و همچنین با احساس غبنى جانکاه مجددا به انتظار مسیح موعود و رهایى بخش از رنج وستم نشستند .
مسیحیان، با این که حضرت عیسى (ع) را مسیح موعود یهودیان مى دانستند، چون نسبت به پیروى او احساس ناتمامى کردند، یکباره امیدشان از زمان حال برکنده شد، حماسه انتظار را از سرگرفتند و در انتظار مسیح و بازگشت او از آسمان، در پایان جهان نشستند. درکتاب قاموس کتاب مقدس آمده است: کلمه پسر انسان هشتاد بار در انجیل و ملحقات آن )عهد جدید( به کار رفته است که فقط سى مورد آن با حضرت عیسى (ع) قابل تطبیق است و پنجاه مورد آن از مصلح و نجات دهنده اى سخن مى گوید که در آخر الزمان ظهور خواهدکرد (2)
مهدویت در ایین مسیحیت.
گروهى از یاران وى گفتند: درست است که او درگذشت وبه خاک سپرده شد، ولى در روز سوم از قبر خود برخاسته وبه آسمان رفته است و دوباره براى پادشاهى بر روى زمین برخواهد گشت .
همچنین گفتند: حضرت عیسى براى این کشته شدکه فداى گناهان مردم شود و مدعى شدندکه پیامبران پیشین درد ورنج وتصلیب وی را پیشگویى کرده بودند. از نظر مسیحیان، حضرت عیسى (ع) شهید نشد، بلکه قربانى گناهان مردم گردید.
تا جایى که تاریخ نشان مى دهد، این باور زیربناى مسیحیت بوده است و مسیحیان در تبلیغات خود این مسأله را بسیار مطرح می کنند.
پس از صعود حضرت عیسى (ع) مسیحیان یقین داشتند که او به زودى مى آید، زیرا از حضرت عیسى (ع) نقل مى شدکه درباره خودگفته است: پسر انسان خواهد آمد در جلال پدر خویش به اتفاق ملائکه خود، و درآن وقت هرکس را موافق اعمالش جزا خواهد داد.
شوق ظهورعیسی مسیح(ع) مردم بر اثر علاقه شدید به بازگشت حضرت عیسى (ع) دچار توهمات شدندوتاریخ هایى را براى این رویداد پیشگویى کردند. این پیشگویى ها، مانند پیشگویى هاى مشابه آن در ادیان دیگر، غلط از آب در آمد و در نتَیجه، رهبران دینى مردم را از این کار برحذر داشتند .
فرقه هاى منتظر ظهور متعددى پدید آمدکه پایه آن ما را بر این توهمات گذاشته بودند . مثلاً فردى به نام ویلیام میلر اعلام کرد حضرت عیسى (ع) درسال 843 1 تا 844 1م بازخواهدگشت. پیشگویى وى تحقق نیافت وخود او متعهد شد که دیگر پیشگویى نکند.
فرقة ادوِنیست هاى روز هفتم که بر اثر پشگویى هاى این شخص پدید آمد، تا عصر ما باقى است.
گروهى از آناباپتیست ها در قرن شانزدهم، براى آماده کردن زمینه سلطنت هزار ساله حضرت عیسى (ع) برخاستند وبرخى از شهرها را براى مدتى در اختیارگرفتند، ولى شورش آنان بى رحمانه سرکوب شد.
ایروینگیان براى سرعت بخشیدن به ظهور آن حضرت، دوازده حوارى تعیین کردند، ولى از این ابتکار طرفى نبستند.
گروهى از آنان به نام نوایروینگیان براى آن حواریون جانشینانى تعیین کردند و به این حرکت ادامه دادند . گواهان یهوه براى پذیرایى ازحضرت عیسى (ع) و انبیاى پیشین در امریکا آپارتمان تهیه کردند.
مورمون ها، کریستادِلفین ها وبرخى از فرقه هاى عجیب وغریب دیگر مسیحیت، براى شتاب دادن به ظهور حضرت عیسى (ع) به کارهایى از این قبیل دست زدند .