بعد از مشروطه بود که دفاتر ثبت احوال در ایران تاسیس شد. این دفاتر برگه هویتی برای هر فرد صادر می کردند که سجل هویتی نام داشت و نیای شناسنامه امروزی محسوب می شد. در میان مندرجات این برگه نام خانوادگی مورد جدیدی بود که تا قبل از آن سابقه نداشت. پسوند نام ایرانیها یا القاب دولتی بود یا اگر شخص عالم یا معتبر و معروفی شناخته میشد اسم زادگاهش پسوند نامش هم می شد. اما با تاسیس دفاتر ثبت احوال و صدور سجل هویتی انتخاب نام خانوادگی هم الزامی شد و هر خانواده حسب قریحه یا حضور ذهن خود نامی برای خود برمیگزید و صاحب نام خانوادگی می شد. این امر تازه طبعا مشکلاتی هم ایجاد می کرد و یکی از این مشکلات تشابه نام خانوادگی انتخاب شده از سوی افراد مختلف بود. در این احوال بعضی که خود را دارای حق تقدم و حسن شهرت به نام مذکور می دانستند در مطبوعات اعلان می دادند و از دیگران می خواستند از نام آنها استفاده نکنند. مثلا یک نفر به نام سرهنگ مظفرالسلطنه اعلان داد که چهار سال است که نام خانوادگی هوشمند را برای خود انتخاب کرده و در جراید هم درج شده است. این فرد از شخصی به نام حبیب الله خان خواسته بود که برای تخلص خود از نام خانوادگی دیگری استفاده کند. با این همهاشتباهات و یا افراط کارهایی هم در این قبیل اعلانات دیده می شد. برای نمونه به اعلان ذیل چاپ شده در روزنامه ستاره ایران توجه کنید: « به آقای محمد علی صالحی، اخیرا در بعضی جراید مقالاتی به امضای محمدعلی صالحی درج می شود که در انظار تولید پاره ای سوءتفاهمات نموده و چون شما را به مناسبت اتخاذ کلمه صالحی منسوب به فامیل ما تصور می کنند و نظر به اینکه قبل از تاسیس دفتر سجل احوال این کلمه نام خانوادگی ما بوده و در بدو تشکیل دفتر مزبور نیز افراد خانواده به همین اسم ورقه هویت اخذ و اعلان شده است محترما تقاضا می شود کلمه دیگری برای نام خانوادگی خودتان انتخاب فرمایید. ابوالفتح صالح» این اعلان در شماره بعد همان روزنامه از سوی فرد مورد خطاب پاسخ داده شد: « آقای ابوالفتح صالح! سجل شما صالح است و سجل من صالحی. بی جهت اعلان نکنید. محمدعلی صالحی»
ارسال مطلب به دیگران
نسخه قابل چاپ
